Ωστόσο, τα ελληνικά κρασιά δεν γύρισαν ποτέ την πλάτη στο παρελθόν. Η νέα εποχή για τα Wines of Greece χαρακτηρίζεται από επένδυση στη γνώση, την τεχνολογία και την τεχνική. Παραγωγοί από άκρη σε άκρη της χώρας ενώνουν τη σοφία τους για τον τόπο με σύγχρονα μέσα, διεκδικώντας μερίδιο στην παγκόσμια σκηνή. Ο οινικός πλούτος της Ελλάδας –τόσο σε ποικιλίες όσο και σε terroir– αντιμετωπίζεται πλέον με συστηματικότητα, όραμα και φιλοδοξία. Η εικόνα του Έλληνα παραγωγού έχει μετασχηματιστεί: από τον παραδοσιακό αμπελουργό στον εξειδικευμένο επαγγελματία που κινείται με άνεση ανάμεσα στο εργαστήριο, το αμπέλι και τις διεθνείς εκθέσεις.
Η γεωγραφική κατανομή των αμπελώνων υπογραμμίζει την πολυμορφία του ελληνικού τοπίου. Η Ελλάδα χωρίζεται σε εννέα αμπελουργικές ζώνες: Θράκη, Μακεδονία, Ήπειρος, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα (συμπεριλαμβανομένης της Αττικής), Πελοπόννησος, Ιόνια Νησιά, Νησιά Αιγαίου και Κρήτη. Η Πελοπόννησος διατηρεί την πρωτοκαθεδρία σε όγκο παραγωγής, με περισσότερα από 100.000 στρέμματα. Η Π.Ο.Π. Νεμέα είναι η μεγαλύτερη ζώνη για ερυθρούς οίνους, με σχεδόν 25.000 στρέμματα, ενώ η Π.Ο.Π. Πάτρα, παράγει κυρίως ερυθρούς και ημίγλυκους οίνους, όπως η Μαυροδάφνη. Αντιθέτως, περιοχές όπως η Π.Ο.Π. Σάμος δίνουν εξαιρετικά γλυκά λευκά κρασιά από Μοσχάτο, ενώ η Π.Ο.Π. Σαντορίνη αναδεικνύει το Ασύρτικο σε όλο του το μεγαλείο, με εκφράσεις που δύσκολα αντιγράφονται εκτός της ηφαιστειακής αυτής γης. Οι Π.Γ.Ε., με μεγαλύτερη γεωγραφική εμβέλεια και ευελιξία στην παραγωγή, εμπεριέχουν ζώνες όπως η Π.Γ.Ε. Μακεδονία, η Π.Γ.Ε. Πλαγιές Αιγιαλείας, η Π.Γ.Ε. Αττική και η Π.Γ.Ε. Πλαγιές του Αίνου, επιτρέποντας στους παραγωγούς να πειραματιστούν με τεχνικές και ποικιλίες πέρα από τους αυστηρούς κανόνες των Π.Ο.Π.
Ολόκληρος ο ελληνικός αμπελώνας καλύπτει περίπου 640.000 στρέμματα – λιγότερα από τα μισά του Bordeaux – αλλά η αξία του δεν μετριέται σε μέγεθος. Το 40% των φυτεύσεων είναι άνω των 40 ετών. Σε απομονωμένα νησιά και ορεινά χωριά, παλαιά, αυτόριζα κλήματα συνεχίζουν να δίνουν σταφύλια με βαθιές ρίζες που αφουγκράζονται το χώμα και το φως. Η ποικιλομορφία αυτών των παλαιών αμπελώνων προσφέρει μοναδικά αρωματικά και γευστικά προφίλ. Σε περιοχές όπως η Κεφαλονιά, η Ρόδος και η Νότια Κρήτη, τα παλαιά αμπέλια αποδίδουν ελάχιστη ποσότητα αλλά εξαιρετικής ποιότητας σταφύλια. Η νομοθεσία των Π.Ο.Π. και Π.Γ.Ε. κρασιών επιτρέπει τη χρήση της ένδειξης «παλαιά κλήματα» μόνο σε αμπέλια άνω των 40 ετών, εξασφαλίζοντας ότι η φράση αυτή σημαίνει κάτι περισσότερο από ένα διαφημιστικό εύρημα.
Η παραγωγή είναι κατά βάση οικογενειακή υπόθεση: 180.000 και πλέον οικογένειες ασχολούνται με την αμπελοκαλλιέργεια, με τον μέσο όρο έκτασης ανά παραγωγό να μην ξεπερνά τα 5 στρέμματα. Πάνω από 1.200 οινοποιεία δραστηριοποιούνται σε όλη τη χώρα, πολλά από αυτά μικρού ή μεσαίου μεγέθους, τα περισσότερα με προσωπική φροντίδα σε κάθε στάδιο της παραγωγής. Σε αρκετές περιπτώσεις, όλη η διαδικασία –από την καλλιέργεια έως την οινοποίηση και την εμφιάλωση– γίνεται χειρωνακτικά. Το φαινόμενο αυτό είναι πιο έντονο σε ορεινούς ή δύσβατους αμπελώνες όπως στη Σάμο, στο Μέτσοβο ή στις Πλαγιές Αιγιαλείας, όπου η εργασία του ανθρώπου παραμένει αναντικατάστατη. Οι αμπελουργοί, πολλές φορές απόγονοι πολυγενεακών οικογενειών, έχουν ριζώσει κυριολεκτικά και μεταφορικά στον τόπο τους.
Η μέση ετήσια παραγωγή της χώρας αγγίζει τα 2 εκατομμύρια εκατόλιτρα, με διακυμάνσεις λόγω κλιματικών συνθηκών. Το 2021, οι οίνοι Π.Ο.Π. αποτελούσαν το 9,5% της συνολικής παραγωγής, ενώ οι οίνοι Π.Γ.Ε. άγγιζαν το 23,5%. Η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι μια χώρα κυρίως λευκών κρασιών, με το ερυθρό να καλύπτει περίπου το ένα τρίτο της παραγωγής. Το Σαββατιανό, ο Ροδίτης, το Αγιωργίτικο και το Ξινόμαυρο δεσπόζουν στις ελληνικές φυτεύσεις, ενώ ποικιλίες όπως το Μοσχοφίλερο, το Λημνιό, το Λιάτικο και το Βιδιανό κερδίζουν έδαφος. Αν και διεθνείς ποικιλίες όπως το Cabernet Sauvignon και το Merlot υπάρχουν, το 90% των φυτεύσεων αποτελείται από τοπικές, γηγενείς ποικιλίες – ένας πραγματικός θησαυρός πολυμορφίας και αυθεντικότητας.